Krótki rys historyczny z 50-letniej Historia Szpitala Miejskiego (1968-2018).

Początki radomskiego szpitalnictwa datują się od roku 1432 i są znacznie starsze od historii miejskiego Szpitala od momentu oddania do użytku nowego budynku przy ul. Tochtermana, niemniej to właśnie przypadające na styczeń 2018 roku 50-lecie istnienia tej szacownej instytucji, skłania nas do opowiedzenia pokrótce o ostatnim półwieczu jego działalności. 15 stycznia 1968 roku oddano do użytku nowy budynek Szpitala przy   ul. Tochtermana 1. Ten niewątpliwie doniosły fakt, wychodzący naprzeciw zwiększającym potrzebom zdrowotnym mieszkańców Radomia, był tyleż radosny co kłopotliwy, o czym mieli się przekonać wkrótce użytkownicy nowego obiektu. Jak donosiło „Życie Radomskie” z dnia 10 lutego 1970r.

W roku 1969 szpital zatrudniał 870 osób, w tym 76 lekarzy na pełnym i 29 na niepełnym etacie oraz 31 lekarzy-stażystów, 249 pielęgniarek, 16 osób w aptece szpitalnej oraz 226 salowych. Nowy Szpital Miejski przy ul. Tochtermana liczył 460 łóżek, ale w jego skład wchodziły także obiekty przy ul. Malczewskiego i ówczesnej ulicy Dzierżyńskiego (obecnie ul. B. Limanowskiego). Łączna liczba łóżek wynosiła 732, by już w roku 1970 osiągnąć liczbę 910. Szpital Miejski w użytkowanych obiektach miał 19 oddziałów oraz zakład anatomohistopatologiczny, laboratorium  i pracownię radiologiczną. W 1969 roku leczyło się w nim 21.642 pacjentów, wykonano 9.175 badań histopatologicznych, 209.966 badań laboratoryjnych oraz 48.461 badań rentgenowskich. Pierwszym Dyrektorem Szpitala był Zenon Wasilewski.
W roku 1973 został utworzony Zespół Opieki Zdrowotnej, skupiający w ramach jednej struktury organizacyjnej oddziały szpitalne, poradnie specjalistyczne, poradnie rejonowe, ośrodki zdrowia, pomoc doraźna i pomoc społeczną.
W związku z utworzeniem województwa radomskiego, w roku 1975 w miejsce ZOZ-u powstał Wojewódzki Szpital Zespolony. Jego Dyrektorem do lipca 1975 był lek. Spirydion Kutyła, a od marca 1976r. dr n.med. Maciej Czarnecki.
Początki działalności W.Sz.Z. były bardzo trudne, ponieważ część usług wykonywanych dotychczas w placówkach kieleckich, trzeba było zorganizować od podstaw na terenie Radomia. Dotyczyło to m. in. poradni specjalistycznych, które udzielały świadczeń mieszkańcom całego województwa radomskiego.
W strukturze organizacyjnej W.Sz.S. znajdowały się wówczas oddziały szpitalne (18 do 22) zlokalizowane w różnych częściach miasta, o łącznej liczbie ok. 1100 łóżek, wojewódzkie przychodnie specjalistyczne, przychodnie rejonowe, placówki przemysłowej służby zdrowia skupione w Wojewódzkiej Przychodni Przemysłowej, ośrodki zdrowia zlokalizowane w 9 przyległych do Radomia gminach, Izby Porodowe oraz pion pomocy społecznej i żłobki, których w połowie lat 80-tych na terenie miasta funkcjonowało 12, ponadto Pogotowie Ratunkowe oraz Punkt Krwiodawstwa.
W tychże latach, zanim wydzielono niektóre rodzaje działalności z W.Sz.Z.  zatrudnienie w placówkach skupionych w jego strukturze osiągało ok. 3.500 pracowników.
Przed ówczesną dyrekcją stanęło szereg zadań w zakresie rozwoju lecznictwa z jednej strony i rozwoju infrastruktury służącej celom lecznictwa z drugiej.
W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku Radom zajmował jedno z ostatnich miejsc w kraju pod względem liczby łóżek szpitalnych przypadających na 10.000 mieszkańców, konieczna była więc rozbudowa infrastruktury szpitalnej.
W roku 1978 został utworzony 21-łóżkowy Oddział Neurochirurgii, a zatrudnieni w nim lekarze podjęli specjalizację w tej dziedzinie. Zakupiono nowe wyposażenie oraz instrumentarium, którego część, m. in. do operacji kręgosłupa, wykonały radomskie zakłady przemysłowe.
W roku 1976 przeniesiono z budynku głównego do budynku przy ul. Malczewskiego, oddział ortopedyczny i utworzono tam dwa oddziały Ortopedyczno–Urazowe. W roku 1977 w głównym budynku Szpitala znalazł siedzibę Oddział Dermatologiczny, funkcjonujący uprzednio w bardzo trudnych warunkach, w pomieszczeniach przy ul. Malczewskiego.
Pierwotnie, w ramach Oddziału Wewnętrznego II rozpoczęto działalność w zakresie dializoterapii i po długich staraniach, w roku 1984 utworzono Stację Dializ, która później została wydzielona ze struktury oddziału Wewnętrznego II jako samodzielny Oddział Dializ               z pododdziałem Nefrologii.  Lekarze interniści systematycznie szkolili się w nowej dziedzinie, a lekarze chirurdzy w zakresie wytwarzania przetok tętniczo – żylnych. Bazą szkoleniową dla radomskiej dializoterapii były warszawskie kliniki.
W roku 1985 został utworzony Oddział Rehabilitacji. Rozpoczął on działalność 13 marca w nowo wybudowanym pawilonie. Początkowo miał 31 łóżek, których liczba została zwiększona do ponad 50, po przeniesieniu do zaadaptowanego dla potrzeb oddziału, budynku przy ul. Giserskiej 21. Wraz z utworzeniem oddziału rozpoczęło się intensywne szkolenie kadry medycznej w tej specjalności. W ciągu pierwszych 10 lat istnienia oddziału 13 lekarzy uzyskało specjalizację w dziedzinie rehabilitacji, a 20 fizjoterapeutów odbywało szkolenie specjalizacyjne na bazie oddziału.
W ramach oddziału Chirurgii I wykonywano procedury z zakresu chirurgii naczyniowej – do wydzielenia Oddziału Chirurgii Naczyniowej doszło ostatecznie z początkiem roku 1987. Jego pierwszym Ordynatorem został dr n. med. Tadeusz Chmieliński.
Przybywało systematyczne przychodni rejonowych na terenie Radomia. Pomiędzy rokiem 1976 a 1990 ich liczba zwiększyła się z 10 do 15. Niektórym przychodniom  zapewniono nowe lokale, m.in. w 1978 r. nową siedzibę przy ul. Krasickiego otrzymała Przychodnia Rejonowa Nr 7; w 1979 r. Przychodnia Rejonowa Nr 1 został zlokalizowana w nowej siedzibie przy ul. Skłodowskiej–Curie. W 1980 roku powstała Przychodnia Rejonowa Nr 11 dla mieszkańców Osiedla Ustronie, a w roku 1985 oddano do użytku lokal Przychodni Rejonowej Nr 2 przy ul.  Klonowica.
Utworzono ponadto nowe poradnie specjalistyczne i pracownie diagnostyczne, m. in. w latach: 1977 – Reumatologiczną, 1978 – Neurochirurgiczną i Internistyczno–Konsultacyjną; 1979 – Onkologiczną i Proktologiczną; 1985 – Rehabilitacji Kardiologicznej i Pracownię Ultrasonograficzną; 1980 – Leczenia Bólu Przewlekłego; 1986 – Poradnię Gastroenterologiczą i Pracownię Endoskopową.
Pierwsza Pracownia Endoskopowa powstała w W.Sz.Z. z inicjatywy dr Janusza Zawadzkiego. Szpital otrzymał wówczas od Wojewody Radomskiego środki, za które zakupiono dwa pierwsze urządzenia produkcji japońskiej, do wykonywania badań endoskopowych. Lekarze tej Pracowni intensywnie szkolili się w warszawskiej Klinice gastroenterologicznej prof. E. Butruka.
W Zakładzie Radiologii wymieniono część wyeksploatowanych aparatów rentgenowskich oraz utworzono Pracownię diagnostyki inwazyjnej, zakupując aparat rtg do badań naczyniowych. Pionierami tej działalności byli lekarze Zakładu Radiologii – jego Kierownik lek. Stefan Dziewulski oraz lek. Wiesław Matuszewski.
W.Sz.Z., w którym intensywnie rozwijano działalność medyczną, cierpiał na niedostatek specjalistów w wielu dziedzinach. Szczególną wagę przykładano wówczas do nadzoru nad przebiegiem specjalizacji, terminową realizacją staży kierunkowych, położono nacisk na sfinalizowanie procesów uzyskiwania tytułów doktora medycyny.
W latach 80-tych, na mocy Porozumienia Wojewody Radomskiego z Rektorem Akademii Medycznej w Lublinie, w Radomiu utworzono Punkt Nauczania Klinicznego, którego kierownictwo powierzono Dyrektorowi W.Sz.Z. 50 studentów V i VI roku kierunku lekarskiego kształciło się na bazie W.Sz.Z. Jeden z pawilonów typu „Zębiec” został przeznaczony na miejsca hotelowe dla studentów spoza Radomia. Zajęcia odbywały się na terenie W.Sz.Z., często z udziałem profesorów lubelskiej uczelni.
Działalność ta postrzegana była jako zaczątek przyszłego utworzenia filii A.M. (kierunku lekarskiego) w Radomiu. Dzięki temu przez W.Sz.Z. została nawiązana bliższa współpraca z A.M. w Lublinie, na której doktoryzowali się kolejni lekarze naszego szpitala. Zespół funkcjonował przez trzy lata, a następnie zakończył działalność z inicjatywy Władz A.M.  Poziom nauki w Zespole Nauczania Klinicznego został dobrze oceniony przez Władze A.M.
Budynek główny przy ul. Tochtermana 1 dobiegający w końcu lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku dziesięciolecia istnienia, intensywnie eksploatowany, wymagał wielu remontów i modernizacji. W celu ich przeprowadzenia, wcześniejsze służby techniczne zostały rozbudowane, a następnie utworzono Zakład Remontowo–Budowlany. Z czasem rozwinął się on do 100-osobowej firmy. Dla własnych potrzeb ZRB wybudował, w rekordowym tempie, budynek obok głównej bramy wjazdowej, będący obecnie siedzibą Radomskiej Stacji Pogotowia Ratunkowego.
Wśród najważniejszych inwestycji końca lat oraz w 80 tych, było min:

  • budowa pawilonów typu „Zębiec” dla potrzeb administracji W.Sz.Z., niektórych poradni specjalistycznych i na cele hotelowe późniejszego Punktu Nauczania Klinicznego,
  • wymiana ponad 100 okien w budynku głównym,
  • dokonanie siłami ZRB, wymiany wszystkich podłóg w oddziałach, w głównym budynku Szpitala, pierwotnie wykonanych bez izolacji,
  • wybudowanie i oddanie do użytku dwupiętrowego pawilonu połączonego podziemnym tunelem z budynkiem głównym, gdzie zlokalizowano pierwotnie Laboratorium, oraz Oddział Rehabilitacji, część oddziału Ginekologiczno–Położniczego  II (odcinek Patologii Ciąży) oraz Oddział Dermatologiczny,
  • modernizacja wyposażenia Laboratorium w nowej siedzibie (pawilon) poprzez zakup urządzeń do automatycznej diagnostyki laboratoryjnej,
  • wykonanie siłami ZRB nowego budynku dla potrzeb Zakładu Patomorfologii, oraz wyposażenie dotychczas użytkowanego w nowe chłodnie,
  • zainstalowanie nowej centrali telefonicznej, w miejsce poprzedniej, całkowicie niewydolnej,
  • przebudowanie zasilania energetycznego w budynku głównym (wcześniej w razie awarii nie było żadnego zasilania) i jednoczesne wyremontowanie agregatu prądotwórczego, wymiana transformatora,
  • rozpoczęcie gruntownej przebudowy Bloku Operacyjnego Chirurgicznego  w budynku głównym – przebudowa ciągu, umożliwienie zmywania ścian, zainstalowanie klimatyzacji, itp.
  • przygotowanie dokumentacji technicznej budowy nowej izby przyjęć. Zadania nie zdołano zrealizować z braku środków finansowych. Doczekało się ono realizacji wiele lat później,
  • modernizacja Kuchni Głównej wraz z wyposażeniem w nowe urządzenia,

W latach 90-tych – 2000-nych Dyrektorami W.Sz.Z., a następnie R.Sz.S.  byli kolejno: Jacek Warso 1991-1993, Jacek Kotas 1994-2001, Marek Pacyna – 2001 -2003, Andrzej Cieślik, 2003 – 2006,  po. Mieczysław Szatanek – 2006-2007, Andrzej Pawluczyk – 2007 – 2015, Marek Pacyna 2015 do nadal.
Mimo wielu trudności finansowych, kadrowych, organizacyjnych, kolejne dziesięciolecia to dalszy etap rozwoju i przekształceń struktury organizacyjnej Szpitala Miejskiego. Wśród nich warto wymienić:

  • utworzenie Oddziału Chirurgii Naczyń- 1991 rok,
  • wydzielenie podstawowej opieki zdrowotnej (przychodni rejonowych i ośrodków zdrowia) ze struktury szpitala – 1992 rok,
  • wyodrębnienie Stacji Dializ z Oddziału Wewnętrznego R.Sz.S.,
  • oddanie do użytku po przebudowie Bloku Operacyjnego Chirurgicznego w budynku głównym – 1992 rok,
  • wydzielenie Pogotowia Ratunkowego ze struktury szpitala- 1993r.
  • przekształcenie W.Sz.Z. w ramach programu pilotażowego Ministerstwa Zdrowia z jednostki budżetowej w samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej – 1996r.     W związku z przystąpieniem Wojewódzkiego  Szpitala Zespolonego do programu pilotażowego Ministerstwa Zdrowia, został przekształcony z jednostki budżetowej w publiczny samodzielny zakład opieki zdrowotnej. Wraz ze zmianą formy prawnej zrodziły się nadzieje na oddłużenie Szpitala, pozyskanie większej ilości środków finansowych na leczenia chorych, dzięki podpisaniu umów z Wojewodą Radomskim. Niestety nadzieje pokładane w zmianie formy prawnej i zmianie finansowania w większości się nie spełniły.
  • uruchomienie własnej kotłowni olejowo-gazowej – 1997 rok,
  • adaptacja budynku po pralni na potrzeby laboratorium i sortowni bielizny – 1997 rok,
  • adaptacja pomieszczeń dla potrzeb Oddziału Dializ w pawilonie po Oddziale Rehabilitacji – 1998 rok,
  • przekazanie zadań i pracowników Punktu Krwiodawstwa do Wojewódzkiej Stacji Krwiodawstwa w Radomiu – 1998 rok
  • w związku z reformą administracyjną kraju i likwidacją województwa radomskiego – przekształcenie Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w szpital miejski o nazwie Radomski Szpital Specjalistyczny 1999 rok,
  • remont i modernizacja Oddziału Chorób Wewnętrznych – 1999 rok,
  • przekazanie do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego na Józefowie oddziału Dziecięcego – 1999 rok,
  • powstanie Zakładu Pielęgnacyjno – Opiekuńczego (później Zakład Opieki Długoterminowej z Zakładem Opieki Długoterminowej i Zakładem Pielęgnacyjno – Opiekuńczym) – 2000 rok,
  • przekazanie oddziałów do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego na Józefowie: Neurochirurgii. Chirurgii Dziecięcej, Otolaryngologii, Ortopedyczno-Urazowego II, – 2001 rok,
  • remont i adaptacja pomieszczeń po Oddziale Neurochirurgii dla potrzeb Oddziału Ortopedyczno-Urazowego 2001 rok,
  • utworzenie oddziału Chirurgii Szczękowo-Twarzowej (remont pomieszczeń po Oddziale Chirurgii II) – 2001 rok,
  • remont i adaptacja pomieszczeń po oddziale Zakaźnym – dla potrzeb Oddziału Dziecięcego – 2001 rok,
  • zakup angiografu z adaptacją pomieszczeń 2001 rok,
  • remont kapitalny Oddziału Neurologii – 2001 rok,
  • remont tunelu komunikacyjnego  z wymianą stropu – 2001 rok,
  • zakup tomografu z adaptacją pomieszczeń – 2002 rok,
  • utworzenie Pracowni Hemodynamiki – 2002 rok,
  • utworzenie Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w nowej siedzibie – 2002 rok,
  • przekształcenie Punktu Zaopatrzenia Ortopedycznego w Specjalistyczny Sklep Medyczny – 2002 rok,
  • remont i adaptacja pomieszczeń po Izbie Przyjęć dla potrzeb Poradni Ortopedycznej – 2002 rok,
  • budowa drogi dojazdowej od ul Kopernika wraz z przebudową kanalizacji deszczowej – 2002 rok,
  • remont i modernizacja pomieszczeń po Oddziale Chirurgii I (IIIp.) dla potrzeb Oddziału Ortopedyczno-Urazowego – 2002 rok,
  • remont i modernizacja Oddziału Dermatologicznego – 2003 rok,
  • remont i modernizacja Oddziału Kardiologii 2003 rok,
  • remont i modernizacja pomieszczeń po Oddziale Laryngologii dla potrzeb Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii – 2004 rok,
  • rozbudowa i modernizacja wejścia głównego do Szpitala – 2005 rok,
  • modernizacja pomieszczeń po Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii dla potrzeb Kaplicy szpitalnej – 2005 rok,
  • remont i modernizacja Oddziału Zakaźnego – 2005 rok,
  • modernizacja i adaptacja pomieszczeń w pawilonie przyszpitalnym (po Laboratorium) dla potrzeb Oddziału Dziecięcego – 2006 rok,
  • remont i adaptacja pomieszczeń dla potrzeb Pracowni Serologii, Sekcji Dokumentacji i Ruchu Chorych oraz Oddziału Ortopedyczno-Urazowego – parter – 2006 rok,
  • adaptacja pomieszczeń i przeniesienie administracji R.Sz.S. z budynków typu „Domont” do budynku przy ul. Lekarskiej 4 – 2007 rok,
  • modernizacja podoczyszczalni ścieków – 2007 rok,
  • remont i modernizacja Oddziału Urologii – 2007 rok,
  • adaptacja pomieszczeń przy wejściu głównym dla potrzeb Poradni Okulistycznej – 2008 rok,
  • termomodernizacja R.Sz.S.  – ocieplenie, wymiana okien, elewacja – 2009 rok,
  • oddanie do użytku po modernizacji  Bloku Operacyjnego Chirurgicznego – 2009 rok,
  • remont i modernizacja Zakładu Opieki Długoterminowej – 2009 rok,
  • oddanie do użytku nowego pawilonu Gin.-Poł. – 2011 rok,
  • remont i modernizacja Oddziału Chorób Wewnętrznych – 2013 rok,
  • termomodernizacja  R.Sz.S – przebudowa kotłowni, sieci i węzłów cieplnych – 2013 rok,
  • zakup tomografu komputerowego dla potrzeb Zakładu Diagnostyki Obrazowej – 2014 rok,
  • remont dachu w SOR – 2014 rok,
  • zakup angiografu i adaptacja pomieszczeń – 2015 rok,
  • zakup mammografu i adaptacja pomieszczeń dla potrzeb Pracowni Mammografii przeniesionej do głównego budynku R.Sz.S. – 2015 rok,
  • remont i modernizacja pomieszczeń Poradni Specjalistycznych – Gastroenterologicznej i Pracowni Endoskopowej, Poradni Kardiologicznej – 2016 rok rozpoczęcie, oddanie do użytku rok 2017.
  • modernizacja Szpitalnego Oddziału Ratunkowego – adaptacja pomieszczeń dla potrzeb pacjentów SOR znajdujących się pod wpływem alkoholu lub substancji psychoaktywnych – 2016 rok,
  • przebudowa pomieszczeń Zakładu Diagnostyki Obrazowej – I etap 2016 rok,
  • oddanie do użytku pomieszczeń Zakładu Diagnostyki Obrazowej – po remoncie i modernizacji – 2017 rok,
  • wyburzenie budynków typu „Domont” – 2017 rok.

Aktualnie, w listopadzie 2017 roku,  oddziały szpitalne R.Sz.S. liczą 550 łóżek plus 30 łóżek opieki długoterminowej i 25 stanowisk dializacyjnych. Przeciętna roczna liczba hospitalizowanych wynosi ok. 26 000 do 28 000. W Poradniach Specjalistycznych udzielanych jest od 200 000 do 220 000 porad rocznie.
Za „suchymi” liczbami stoją ludzie, codzienny wkład ich pracy pozwalający na realizowanie nadrzędnej misji  Radomskiego Szpitala Specjalistycznego jaką jest ratowanie życia i przywracanie zdrowia  pacjentom.